Wspólnota mieszkaniowa w Polsce
Zarządzanie nieruchomością, a w wielokrotnie również grupą budynków, jest zadaniem przerastającym siły jednego człowieka, nie jest więc dziwne to, iż organizacje, które stają przed takową koniecznością starają się możliwie najbardziej ułatwić sobie ciężką pracę, stojącą przed nimi. Z pomocą przyszedł im krajowy system prawodawstwa, mając świadomość kłopotów lokatorów polskich mieszkań, a w tym samym czasie mógł przystosować obowiązujące w Polsce prawo do sposobów rozstrzygania problemów związanych z zarządzaniem lokalami mieszkalnymi na terenie krajów zachodnioeuropejskich. Wspólnota mieszkaniowa właściwa ustawa zaczęła obowiązywać pod koniec czerwca 1994 roku, po pierwszym kwartale 1995 roku mogliśmy zatem pisać już o tym, że wspólnota mieszkaniowa nie jest już pojęciem teoretycznym i rozpoczęła funkcjonowanie w praktyce. Składki na fundusz remontowy początkowe miesiące były dość ciężkie, problemem była nie tylko niewystarczająca wiedza na temat tego, w jaki sposób założyć wspólnotę mieszkaniową. Część wspólna nieruchomości poważnym wyzwaniem, z którym musiał zmagać się tak ustawodawca, jak i każdy członek wspólnoty był niedobór zaufania jak i myślenie z poprzedniej epoki, iż coś co należy do wszystkich naprawdę nie posiada właściciela. Schematy, które zakorzeniły się w myśleniu Polaka z socjalizmu przez długie lata i mogły zostać przyjęte jako spadek od rządów władzy komunistycznej zasadniczo nie były proste do wyrugowania, a powstające wspólnoty mieszkaniowe sporo wycierpiały w ich następstwie.